نگذار اینگونه برانم/ مهرانگیز رساپور ـ م. پگاه

من

عاشق توانایی‌های توام

و فروتنی‌ات

                در نهایتِ قدرت

آنگاه که با اسلحه‌ی پُر

                             خواهش می‌کنی!

 

 

تو عاشق پهلوانی‌های منی

                                در برهوتِ عشق

و رجزخوانی‌هایم

                       در نهایتِ شک

آنگاه که با دستِ خالی

                             شلیک می‌کنم!

 

 

تو می‌دانی

که من از میان سد‌های‌ حسودِ سمج

و دیوارهای بد ذاتِ زشت

چگونه رسیده‌ام

به این کشف‌های مشعشعِ رنگین. . . در بیابان

و این پیروزی ایستاده در توفان!

و اکنون

که نابغه‌ای شده‌ام در انکار ترس

عریانم

          مانندِ همه‌ی راستگو‌ها

                                       عریان . . .

 

تو از صدای من فهمیدی

که این بنا دارد می‌لرزد

                             به حدِ پاشیدن

و در نگاهِ من دیدی

که این دریا دارد خسیس می‌شود

                                         به حدِ خشکیدن

و شنیدی . . . بنگ !

                            که اتومبیلم را کوباندم

                            به تهِ تخیلاتِ آن دره!

تو دیدی مرا

که آنگاه که قهرم با خود

چه می‌کنم با دره!

                            نگذار نگذار

                            اینگونه برانم . . .

 

نوازش تو

تلاطم مرا مهار می‌کند

ببین که نوازشت

چه حکیمانه کار می‌کند

                              نگذار

                              که بیرحمانه خود را

                              به دادگاهِ خویش بخوانم!

 

. . .

آیا هنوز هر پگاه

منتظری که از دور. . . صدا کنم ترا ؟

  

(Visited 1 times, 1 visits today)

About The Author

نظر خوانندگان

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیشخوان

Pin It on Pinterest

Share This