Select Page

سهراب بهداد خطاب به سردبیر مهرنامه: حرمت کلمه و کلام و قلم و قلمزن چه می‌شود؟

سهراب بهداد خطاب به سردبیر مهرنامه: حرمت کلمه و کلام و قلم و قلمزن چه می‌شود؟

 آقای قوچانی سردبیر محترم ماهنامه مهرنامه

mehrnameh-H

 

 

در شماره ۲۹ مهرنامه (تیر ۱۳۹۲، ص. ۱۴۴- ۱۴۱) متنی با عنوان “گذار از سوسیالیسم به اقتصاد اسلامی” و با امضای این نگارنده به چاپ رسیده است. در صدر این “متن”، توضیحی از سوی مهرنامه آمده است و ازین توضیح چنین بر می‌آید که مهر نامه قصد انتشار مقالاتی درباره ی علی شریعتی داشته است و سهراب بهداد نیز (چه بسا با استفاده از فرصت!) “یک مقالۀ مبسوط” به این منظور نوشته است که “اصرار بر انتشار متن کامل آن” داشته است” … “که مهرنامه …بخشی از آن را که مربوط به بحث پیش رو است منتشر می کند”.

واقع امر چنین است که این نگارنده نه مقاله ای برای مهرنامه نوشته ام و نه هیچ زمان  داوطلب چنین کاری بوده ام. چندی پیش ” آقای طاهری به من تلفن کردند و پیشنهاد دادند مقاله ای درباره نظرات اقتصادی شریعتی  بنویسم. در پاسخ  به ایشان گفتم هم اکنون تعهدهای شغلی دیگر،  فرصت چنین کاری را به من نمی دهد. ایشان گفتند اجازه بدهید قسمتی از مقالۀ چاپ شده در کنکاش (شمارۀ ۱۳، پاییز ۱۳۷۶، ص. ۴۷- ۸) را چاپ کنیم. گفتم اگر مقاله را همان طور که هست تماماً چاپ می کنید، بکنید، وگرنه حاضر نیستم مقاله ای که کلیتی از انقلاب فرهنگی جمهوری اسلامی را بیان می کند مثله شود.

پس روشن و آشکار است که این نگارنده هرگز مقاله ای، اعم از “مبسوط” یا نامبسوط برای آن ماهنامه ننوشته است  تا بر “انتشار متن کامل آن” “اصرار” داشته باشد! و حتی هیچگاه از شما نخواسته‌ام که مقاله مرا چاپ کنید که شما بگویید فقط این قسمت آن بدرد خور است  و به کار ما می آید!

و درین “به کار ما آمدن”، تا چه جاها که پیش نرفته اید و چه هنرها که نمایان نکرده اید: شما نه تنها آن بخش از مقاله ی مرا که به کارتان می آمده بدون ذکر ماخذ چاپ کرده اید، پانویسها را حذف کرده اید، بلکه  به میل خود بر آن عنوان زده اید (“گذار از سوسیالیسم به اقتصاد اسلامی”؟)  تا با پرونده‌ای که خواسته اید بسازید همخوانی داشته باشد! و همه ی این هنرنمایی ها بدون اجازه و حتی اطلاع من، یعنی کسی که نامش را به عنوان “نویسنده” در بالای مقاله چاپ زده اید!

اجازه دهید لحظه‌ای من و شما هم به همراه  خوانندگان، صادقانه به این نحوه ی عمل بنگریم. کدام اصل و اصول روزنامه‌نگاری چنین رفتاری را مجاز می‌شمارد؟ اگر روزنامه‌نگاران خود این چنین ابتدایی‌ترین مبانی اخلاق حرفه ای را به پشیزی نگیرند، دیگر چه جای گله‌ای به تجاوزات این و آن قدرت مادی و غیرمادی و نهان و آشکار به حریم  قلم و کاغذ و نویسنده به جا می ماند؟ حرمت کلمه و کلام و قلم و قلمزن چه می‌شود؟ احترام به خواننده کجاست؟ به این نقطه که رسیدیم در کدام فاصله با دنیای ممیزیها و خودسریها هستیم؟

متاسفم! روزگار بدی است. بدیهی است که درین روزگار و درین زمانه، خودسری ها و خودکامگی ها، تجاوز به حق و حقوق ابتدایی مردمان هر زمان به صورت های مهمتر و فاجعه‌بارتری روی می دهد اما آن حرمت‌شکنی ها  و بیدادهای “بزرگ و سهمگین” بهانه ای برای توجیه خاموشی در برابر تجاوزات و  لگدمالی های دیگر به دست نمی دهد. با تعهد به اخلاق نویسندگی، باتوجه به حقوق اولیه هر مؤلف، در احترام به حرمت کلمه و قلم و در پاسداری و بزرگداشت از آرمان های والای روزنامه و روزنامه‌نگاری، وظیفه دارم که در برابر  چنین “کژرفتاریها” خاموش نمانم و بیان  اعتراض کنم و انتظار دارم که این اعتراض را برای آگاهی همگان، در شماره آینده مهرنامه و درفیس بوک آن منتشر فرمایید.

با احترام

سهراب بهداد

۲۲ تیر ۱۳۹۲

روشن است که  رونوشت این نامه برای رسانه های مجازی و غیر مجازی دیگر نیز فرستاده می شود.

(Visited 1 times, 1 visits today)

About The Author

نظر خوانندگان

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیشخوان

Insufin Insurance

Pin It on Pinterest

Share This