Select Page

دو شعر از  ندا مقدم

دو شعر از  ندا مقدم

دختران تاریخ

بر در و دیوارِ شهر

حرمتِ نامِ ترا

بر واژگانِ غیرت و ناموس

آونگ کرده‌اند

و با هزار هشدارِ گرم و سرد

هویت ام را

چنان به سخره و ستیز گرفته اند

که خود

تیغِ خودزنی ی خویش را بسازم.

به باد امر کرده ام

که بی پروا

از هم اکنون

بر خرمنِ گیسوی عریانم بپیچد

تا پچ پچِ آن،

شهرِ خفته را بیدار کند.

که من آیتِ و روایتم را

زین پس از «دخترانِ تاریخ» می‌گیرم.

 

پارادوکس

نمی‌توانم دوپاره ی قلبم را

به هم پیوند زنم

نیمی به رویا،

و نیمی به کابوس،

دل سپرده اند.

در بطن راستم

آسمانی‌ست پر ستاره

از نقش‌های زرین

برگنبدِ جوانی‌ام،

دلی که به دریا زدم،

لبی که به ترنمِ عشق گشودم،

سری که بر گردن، فرازی بود.

و در بطنِ چپم

تالاب وحشتی‌ست

سری که در گریبان فروشد

لبی که به نخ سکوت دوختند

دلی که سوخت و کوه حسرت شد.

ستارگان باژگونِ آن آسمانِ پرفروغ

سیاهچاله‌های پنهان

در این تالابِ وحشت اند.

About The Author

Leave a reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیشخوان

Pin It on Pinterest

Share This